“Want uiteindelijk gaat het niet om wat je al kent, maar om wat je bereid bent te ontdekken.”
Een nieuw geluid waarin iedere stem zijn eigen karakter houdt
Kay Sleking over Confluence, de eerste productie van A Brilliant Noise
Kay Sleking studeerde klassiek, speelt en componeert en gaf twintig jaar lang les aan het conservatorium. Nu bouwt hij een productiehuis waarin musici met een migratie- of vluchtverhaal een vanzelfsprekende plek krijgen binnen de klassieke muziek. De eerste productie van A Brilliant Noise, Confluence, gaat op zondag 29 november in première in Bijlmer Parktheater, in de wijk waar hij opgroeide.
Dit interview werd oorspronkelijk gepubliceerd door Bijlmer Parktheater in november 2026, in aanloop naar de voorstelling van Confluence.
Zelf de voorwaarden scheppen
Het idee voor A Brilliant Noise kreeg in september 2025 een vonk, in een gesprek met Leon Dijkstra, inmiddels voorzitter van de stichting. Na twintig jaar als docent en een nog langere loopbaan als musicus, voelde Kay dat het tijd was voor een volgende stap. “Ik wilde niet alleen muziek maken, maar ook zelf de voorwaarden scheppen waarbinnen nieuwe muziek en bijzondere samenwerkingen kunnen ontstaan.”
In A Brilliant Noise komen zijn verschillende kanten samen: musicus, componist en iemand die bedrijfskunde en zakelijk leiderschap studeerde. Hij werkt nauw samen met Sieta Keizer, “mijn creatieve sparringpartner”, aldus Kay. Sieta is regisseur en dramaturg van de producties. “Ik richt me op de muziek én op het mogelijk maken van de producties, terwijl zij vanuit de mensen, hun verhalen en de theatrale vorm meedenkt.” In de podcast van A Brilliant Noise gaat Sieta in gesprek met de musici en makers.
Ergens bij horen, zonder jezelf kwijt te raken
Het vertrekpunt is het verhaal van migratie, vlucht en belonging: de behoefte om ergens bij te horen zonder je eigen identiteit te verliezen. Voor Kay heeft dat ook een muzikale betekenis. “Iedere musicus brengt een eigen identiteit mee, die niet hoeft te verdwijnen om onderdeel te worden van iets gezamenlijks. Juist vanuit die gelijkwaardigheid kan iets nieuws ontstaan.”
Nieuw is die gedachte niet. Villa-Lobos verbond Braziliaanse tradities met de Europese klassieke muziek, Bartók bracht volksmuziek en avant-garde samen en Gershwin liet jazz en symfonische vormen samenvloeien. Kay wil daarop voortbouwen, niet door stijlen naast elkaar te zetten, maar door vanuit gelijkwaardige stemmen een nieuwe muzikale taal te ontwikkelen.
Een strijkkwartet en een slidegitaar
Voor Confluence begon het bij een klank die Kay in zijn hoofd hoorde. Het Alma Quartet en slidegitarist Hamid Reza Behzadian kende hij al uit eerdere samenwerkingen. Een strijkkwartet kan vol en warm klinken, maar ook ritmisch en percussief spelen. Dat combineert goed met de slidegitaar. Hamid speelt daarnaast mondharmonica en zingt, wat weer andere kleuren toevoegt. Tijdens de repetities bleek de combinatie precies zo bijzonder als hij had gehoopt: “A match made in heaven.”
Kay maakte arrangementen van melodieën van Hamid en van traditionele muziek, en schreef nieuwe composities. Zodra de repetities beginnen, verandert zijn rol. Hij geeft waar nodig uitleg, de musici brengen “allemaal hun eigen muzikale persoonlijkheid, ervaring en interpretatie mee”. Wat in het begin nog twee muzikale werelden lijken, groeit gaandeweg naar elkaar toe. “Er ontstaat iets wat je niet volledig van tevoren kunt bedenken.”
Muziek, poëzie en een schilderij
Confluence betekent samenvloeiing. In de productie komen Perzische muziek, Indiase klassieke muziek, blues en de westerse klassieke traditie samen. Ook poëzie en beeldende kunst spelen een rol. Asmae Amaddaou, schrijver en spoken word-performer, voegt met haar teksten een extra dimensie toe aan de muziek. Tijdens de voorstelling hangt een schilderij van drie bij twee meter dat Kay speciaal voor deze uitvoering maakte, geïnspireerd op haar poëzie.
“Het gaat me er niet om al die verschillende kunstvormen naast elkaar te presenteren, maar om ze met elkaar te verbinden.” De reacties op de eerste voorstelling van Confluence, op 10 oktober in het Muziekgebouw aan ’t IJ, waren overweldigend: “Eigenlijk alleen maar superlatieven.” Hij merkte hoe de wisselwerking tussen muziek en teksten bij het publiek binnenkwam. Dat gaf het vertrouwen dat wat Confluence wil bereiken ook overkomt.

Pomegranates (Granaatappels)
2026 | Acryl op doek | 300 × 200 cm
Dit schilderij maakte ik voor Confluence, geïnspireerd op de dichtbundel Brand, lieverd, brand van Asmae Amaddaou.
De granaatappel staat in verschillende culturen symbool voor leven, liefde en vruchtbaarheid, maar verwijst met haar dieprode zaden ook naar bloed, verlies en vergankelijkheid.
Die gelaagdheid raakt aan de thema’s in Asmae’s poëzie: afkomst, herinnering en de kracht van het leven.
Terug in de Bijlmer
Voor Kay is de première in Bijlmer Parktheater persoonlijk. Hij groeide op in de Bijlmer en daar begon zijn muzikale ontwikkeling. Zoveel jaren later met een eigen productie op dat podium staan, voelt voor hem als een cirkel die rondkomt. De Bijlmer is een plek waar veel culturen en verhalen samenkomen, en dat past bij Confluence.
Hij hoopt dat veel Bijlmerbewoners komen, ook mensen die niet snel naar een klassiek concert gaan. Hij zou het geweldig vinden om deze muziek juist hier met hen te delen. “Je hoeft niets van klassieke muziek te weten om geraakt te worden.” Kay hoopt dat mensen echt luisteren: “zonder oordeel, zonder verwachtingen, maar met nieuwsgierigheid en openheid voor wat je nog niet kent.”
Met dank aan Bijlmer Parktheater voor het interview. Lees het oorspronkelijke artikel








