Componeren begint voor mij met luisteren
Over muzikale verbeelding, intuïtie en het moment waarop een compositie haar eigen weg vindt.
Ik heb niet altijd een instrument nodig om muziek te schrijven. Vaak ontstaat een compositie in mijn hoofd. Ik hoor klanken, melodische bewegingen, ritmes en samenklanken en probeer me voor te stellen hoe die zich tot elkaar verhouden.
Dat is niet zozeer een bewuste methode. Het is de manier waarop ik met muziek omga. Luisteren, verbeelden, verbanden leggen en keuzes maken.
Van verbeelding naar partituur
Voor Confluence, de eerste productie van A Brilliant Noise, schreef ik in ongeveer een week verschillende composities en arrangementen voor de Iraanse musicus Hamid Reza Behzadian en het Alma Quartet.
Ik zat voornamelijk in mijn loungestoel. Geen piano of gitaar naast me om voortdurend te controleren of iets werkte. De muziek ontstond vanuit mijn innerlijke gehoor, mijn ervaring als musicus en mijn verbeelding van wat deze vijf musici samen zouden kunnen laten horen.
Wel leende ik een viool en een cello om bepaalde klanken en speeltechnieken uit te proberen. Niet om de muziek te bedenken, maar om te onderzoeken wat er op die instrumenten mogelijk was.
Dat betekent niet dat alles vanzelf gaat. Componeren vraagt voortdurend om keuzes. Welke muzikale gedachte verdient ruimte? Wanneer ontwikkel je een motief verder? Wanneer is een eenvoudige beweging voldoende? En wanneer moet je juist iets weglaten?
Voor mij ligt een belangrijk deel van het componeren in die afwegingen.
De mogelijkheden van een bezetting
Wanneer ik voor musici schrijf, denk ik niet alleen aan de instrumenten, maar ook aan de mensen die ze bespelen.
Een strijkkwartet heeft een enorme rijkdom aan klankkleuren en expressiemogelijkheden. Maar vier musici vormen niet automatisch één stem. Juist hun onderlinge verschillen kunnen interessant zijn.
Hetzelfde geldt wanneer je een ongebruikelijke combinatie van instrumenten samenbrengt. Dan ontstaan vragen waarvoor geen vanzelfsprekende antwoorden bestaan.
Hoe verhouden de klankwerelden zich tot elkaar? Waar versterken ze elkaar? Waar mogen ze juist verschillen?
Die vragen vormen voor mij geen beperkingen, maar mogelijkheden om nieuwe muziek te ontwikkelen.
Het moment van loslaten
Tijdens de repetities van Confluence gebeurde iets wat ik bijzonder vond.
De musici begonnen zich de composities en arrangementen eigen te maken. Ze brachten hun ervaring, interpretatie en muzikale persoonlijkheid mee. Wat ik op papier had gezet, kreeg daardoor een nieuwe dimensie.
Ik merkte dat ik daar met veel plezier naar kon luisteren. Niet omdat alles precies zo klonk als ik het had bedacht, maar omdat de muziek overtuigend werd uitgevoerd en zich verder ontwikkelde.
Op zo’n moment ben ik niet meer uitsluitend de maker. Ik word ook luisteraar.
Dat vind ik misschien wel een van de mooiste aspecten van componeren: iets bedenken dat uiteindelijk door anderen wordt gedragen.
Een eigen muzikale stem
Mijn achtergrond als gitarist, orkestleider en arrangeur heeft mijn manier van componeren gevormd. Ik heb jarenlang gewerkt met verschillende muzikale tradities, ensembles en orkesten.
Die ervaringen neem ik mee wanneer ik schrijf. Niet als een verzameling stijlen waaruit ik kan kiezen, maar als een muzikaal vocabulaire dat zich voortdurend ontwikkelt.
Ik ben geïnteresseerd in melodie, klankkleur, ritmische gelaagdheid en de spanning tussen eenvoud en complexiteit. Maar uiteindelijk moet een compositie voor mij meer zijn dan een optelsom van muzikale ideeën.
Ze moet iets te vertellen hebben.
En wanneer de musici zich de muziek eigen maken en er iets ontstaat dat ook mij als luisteraar raakt, weet ik waarom ik dit werk zo graag doe.
Composities en arrangementen
Ik schrijf nieuwe muziek en arrangementen voor solisten, ensembles en orkesten. Daarbij vertrek ik vanuit de artistieke mogelijkheden van de bezetting en de mensen voor wie ik schrijf.
Voor nieuwe composities, arrangementen of een artistieke samenwerking:
Bekijk mijn werk als componist en arrangeur
