Alles komt samen
Pas op latere leeftijd ontdekte ik dat ik hoogbegaafd ben. Ik ervaar het niet als een stempel, eerder als een inzicht. Het geeft woorden aan iets wat er altijd al was: de snelheid waarmee ik denk, de intensiteit waarmee ik dingen ervaar, mijn behoefte aan betekenis en mijn neiging om voortdurend verbanden te zien.
Terugkijkend begrijp ik daardoor ook beter waarom mijn leven zich nooit binnen één vakgebied heeft afgespeeld. Ik werkte als grafisch vormgever, musicus, orkestleider, hoofdvakdocent, arrangeur, componist, coördinator, beeldend kunstenaar, docent en zakelijk leider. Ik werk met muziek, beeld, taal, organisaties, websites en cijfers.
Dat klinkt misschien als veel verschillende dingen. Voor mij voelt het niet zo.
In Silence – Bocadolobo
Ik heb nooit sterk ervaren dat er grenzen tussen die gebieden bestaan. Een muzikaal arrangement maken en een organisatie vormgeven liggen voor mij dichter bij elkaar dan je misschien zou denken. In beide gevallen luister ik, kijk ik wat er al is, zie ik verbanden en probeer ik ruimte te maken voor iets dat nog niet helemaal zichtbaar is. Ook wanneer ik schilder of een nieuw project ontwikkel, gebeurt iets vergelijkbaars. De ene gedachte roept de volgende op.
Mijn denken is associatief en snel. Vaak zie ik al een mogelijke samenhang voordat ik precies kan uitleggen waar die vandaan komt. In de loop der jaren heb ik geleerd daar meer op te vertrouwen. Niet iedere gedachte hoeft onmiddellijk bewezen of vastgelegd te worden. Soms moet een idee even kunnen bestaan voordat duidelijk wordt wat het wil worden.
Ook mijn behoefte aan verbinding begrijp ik inmiddels beter. Ik zoek die niet zozeer in ergens bij horen, maar in het samen maken. In een orkest, een artistiek proces of een gesprek waarin verschillende perspectieven werkelijk iets met elkaar doen. Daar voel ik me op mijn plek. Wanneer ik zie dat mensen, ideeën of disciplines elkaar kunnen versterken, heb ik bijna vanzelf de neiging ze bij elkaar te brengen.
Lang dacht ik dat mijn verschillende interesses betekenden dat ik veel verschillende dingen deed. Inmiddels zie ik eerder het tegenovergestelde. Ze komen voort uit dezelfde manier van kijken en denken.
Ook de zakelijke en organisatorische kant hoort daarbij. Ik ben die in de afgelopen jaren bewuster gaan ontwikkelen, onder andere door opleidingen in bedrijfskunde en zakelijk leiderschap. Niet omdat ik naast het artistieke iets anders wilde gaan doen, maar omdat ik steeds beter begreep dat inhoud en structuur voor mij bij elkaar horen. Een idee heeft ruimte nodig, maar ook een vorm waarin het kan bestaan.
Misschien is dat wel het belangrijkste inzicht dat mijn ontdekking van hoogbegaafdheid me heeft gegeven. Niet dat ik ineens iemand anders bleek te zijn, maar dat ik mijn eigen manier van bewegen door de wereld beter ben gaan begrijpen.
Wat vroeger soms voelde als veelheid, voelt nu als samenhang.
Muziek, beeld, ondernemerschap, organiseren, denken, maken en mensen bij elkaar brengen zijn voor mij geen afzonderlijke werelden.
Het is dezelfde beweging, telkens in een andere vorm.
